คิดถึงหมา

ก็ตั้งแต่ที่ฉันได้บอกไปว่าหมาของฉันไม่สบายเมื่อตอนเช้าวันพุธ พอตกตอนดึกก็พาไปโรงพยาบาลสัตว์เพื่อให้น้ำเกลือและออกซิเจน แต่ก็มีชีวิตอยู่ได้ถึง 5 ทุ่ม กว่าๆ ในวันนั้นก็สิ้นใจลงด้วยโรคไตวาย จึงส่งผลให้เป็นโรคหัวใจตามมา และเป็นโรคน้ำท่วมปอดอีกโรคหนึ่ง ฉันดูมันให้น้ำเกลือและออกซิเจนด้วยความสงสารมันมาก ฉันรู้ว่ามันทรมาน และก็คิดอยู่แล้วว่ามันคงอยู่ไม่รอดในคืนนั้น น้ำตาฉันก็ไหลลงมา พ่อกับแม่ก็ร้องไห้ เพราะทำใจไม่ได้ พอมันสิ้นใจหมอก็ถามว่าจะปั้มหัวใจมั้ย พ่อก็บอกว่าไม่ต้องหรอก ปล่อยให้เขาไปสบายเถอะ หมอก็บอกว่าเดี๋ยวเขาจะลองปั้มดู แต่ก็ไม่ได้ผลอะไร เพราะสภาพจิตใจของหมาต่อสู้ไม่ไหวแล้ว ฉัน พ่อและแม่ ก็เลยต้องต้องทำใจอย่างสุดๆ และอุ้มเจ้าหมากลับบ้าน เมื่อถึงบ้าน พ่อกับแม่ร้องไห้โหเลยก็ว่าได้ และลูบหัวให้มันและใส่เสื้อให้มันทำผมให้มันใหม่ พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็ได้ทำบุญตักบาตรไปให้ และได้นำไปฝังในที่สุด
เห้อ...มันก็เป็นอะไรที่เศร้านะของคนรักหมา ถ้าใครไม่ได้รักมันจริง หรือไม่ได้ผูกผันกับมันมาก ก็จะไม่ค่อยเสียใจกับมันสักเท่าไร แต่เราก็ต้องทำใจอะนะ ก็คิดซ่ะว่ามันเป็นเรื่องปกติของชีวิต มีเกิด ก็ต้องมีตาย จึงทำให้ตอนนี้ทำใจได้บ้าง แต่ก็ยังคงคิดถึงมันอยู่ตลอดไป